در اوایل سده سوم میلادی، در سرزمین پارس، مردی ظهور کرد که مسیر تاریخ ایران را برای قرن‌ها تغییر داد؛ اردشیر بابکان، بنیان‌گذار شاهنشاهی ساسانی.
اردشیر، فرزند بابک (پاپک) و از خاندان ساسان بود. او در ابتدا فرمانروایی محلی در پارس بود، اما به‌تدریج قدرت خود را گسترش داد و سرزمین‌های بیشتری را از زیر فرمان حکومت اشکانی خارج کرد.
نقطه عطف زندگی او در سال ۲۲۴ میلادی رقم خورد؛ زمانی که در نبرد هرمزدگان، اردوان چهارم، واپسین شاه بزرگ اشکانی، شکست خورد و کشته شد. این پیروزی عملاً به پایان قدرت اشکانیان انجامید و زمینه را برای شکل‌گیری حکومت ساسانی فراهم کرد.
اردشیر پس از پیروزی، عنوان «شاهنشاه ایران» را برگزید و حکومت جدید خود را در سراسر بخش بزرگی از قلمرو ایران گسترش داد. او علاوه بر تثبیت قدرت در داخل، فتوحات خود را به سمت میان‌رودان و مناطق دیگر ادامه داد و درگیری با روم نیز در دوره او شدت گرفت.
از یادگارهای مهم دوران او، آثار معماری و سنگ‌نگاره‌های فیروزآباد است؛ از جمله نقش‌برجسته‌ای که پیروزی اردشیر بر اردوان را به تصویر می‌کشد. همچنین بناهایی مانند قلعه دختر در فیروزآباد به دوره آغازین حکومت او مربوط هستند.
اردشیر تا حدود ۲۴۲ میلادی حکومت کرد و پس از او پسرش شاپور یکم به قدرت رسید؛ شاهی که بعدها به یکی از شناخته‌شده‌ترین فرمانروایان ساسانی تبدیل شد.
شاهنشاهی‌ای که بیش از چهار قرن در تاریخ ایران و خاور نزدیک نقش مهمی داشت، از اردشیر بابکان آغاز شد.

ایران ما
ایران ما